Skit Świętych Antoniego i Teodozjusza Kijowsko-Pieczerskich w Odrynkach

plenru

Historia skitu

Skit Powstanie pustelni świętych Antoniego i Teodozego Pieczerskich nawiązuje do dziejów monasteru Wniebowstąpienia Pańskiego w Puszczy Błudowskiej. W 1518 r. książę Iwan Michałowicz Wiśniowiecki, przeprawiając się tratwą przez rzekę Narew w drodze do Wilna, zobaczył światło przed ikoną św. Antoniego Pieczerskiego. Widząc w tym znak Boży, książę ufundował w pobliżu przeprawy przez rzekę Narew kaplicę. Wydarzenie to prawdopodobnie miało miejsce w pobliżu ujścia Olszanicy do Narwi, nieopodal grodziska nazywanego Kudok, porośniętego starymi dębami. Monaster Wniebowstąpienia Pańskiego powstał na obszarze dawnej Puszczy Błudowskiej, która stykała się w pobliżu wsi Odrynki z Puszczą Narewską. 8 czerwca 1574 r., Fiodor Massalski, marszałek grodzieński, ufundował wo mieście mojem nazwanom u Narowu Nowoj Wole cerkow Wozniesienija Hospoda Boga i Spasa Naszego Isusa Chrysta, kotoruju jesmy nazwał i pobudował na monastyr inoczeskij mużeskij zakonu naszego Greczeskogo Starożytnogo, w kotorom aby ustawicznie służba Bożaja nie ustawała.

o. Gabriel Monaster Wniebowstąpienia Pańskiego powstał na terenie granicznym pomiędzy należącą do Chodkiewiczów Puszczą Błudowską, a gruntami miasta Narew. Monaster powstał na gruntach w pobliżu obecnej wsi Odrynki. Do dziś nad rzeczką Olszanką, dopływem Narwi, spotykamy uroczyska nazywane Monasterem i Krynoczką. Monaster został założony przez mnichów z Ławry Supraskiej, gdzie kult św. Antoniego Pieczerskiego był szczególnie bliski ze względu na jego kontakty z Ławrą Kijowsko-Pieczerską. Monaster Wozniesieński został ufundowany na terenie, gdzie były możliwości prowadzenia życia zakonnego o charakterze pustelniczym. Monaster Wozniesieński jeszcze w 1786 roku oficjalnie wchodził w skład archimandrii wileńskiej i podlegał jurysdykcji przełożonych monasteru św. Ducha w Wilnie. Zgromadzenie zakonne w Puszczy Błudowskiej przestało funkcjonować przed rozwiązaniem innych podlaskich ośrodków zakonnych w 1824 roku decyzją Duchownego Konsystorza w Mińsku. Jego przynależność do archimandrii wileńskiej już w drugiej połowie XVII wieku miał charakter formalny. Faktycznie monaster przestał funkcjonować w pierwszej połowie XVIII wieku.

Lokalizację klasztoru można bez problemu ustalić i odnieść do uroczysk Żurawlik, Monastyr lub Krynoczka, znajdujących się w pobliżu wsi Odrynki. Tradycja życia monastycznego była jeszcze żywa w XIX wieku. Na terenie dawnego monasteru do 1916 r. żył mnich pustelnik Trofim Adamowicz Dubko. Obecnie, wzorem mnichów Ławry supraskiej z XVI wieku, tradycję życia monastycznego nad rzeką Narwią odbudowuje archimandryta Gabriel (Giba). Na obszarze, na którym książę Iwan Michałowicz Wiśniowiecki w 1518 r. spotkał cudowną ikonę Antoniego Pieczerskiego, jako ówczesny przełożony monasteru supraskiego, wybudował kaplicę, która stała się początkiem nowej pustelniczej wspólnoty zakonnej.

Prof. dr hab. Antoni Mironowicz

Galeria zdjęć

Liczba odwiedzin strony: 192061
© 2012-2016 skit.odrynki.pl